अहिलेकि मोनिका उहिलेकि नताशा


Thursday, 25 Aug, 2016 12:00 AM

रवि धामी
संसारकै शक्तिशाली राष्ट् संयुक्त राज्य अमेरिकाकी नागरिक नताशा त्यहि मुलुककि आर्कि चेली मोनिका । दुवैमा कुनै फरक छैन । दुवै जनाले अमेरिकाको सुखसयलको मज्जा लुटेका छन । उनिहरुलाई लाउन खानमा कुनै कमि छैन । काम गर्दा पनि उनिहरु मन लागे गर्छन मन लागे गर्दैनन् । मोनिका शिक्षिका हुन त नताशा व्यापारी फरक त्यति नै हो । तर उनिहरुको मुटू फराकि छ । शरिरले धनेसम्म नतासा नेपालका डाडापाखा धाउने हैयित राख्छिन, नेपालका संस्कृती जगेर्ना गर्न र त्यसमा सहभागिता हुनु उनको पहिलो प्राथमिक्ता हो । मस्किलले दुई वर्ष नेपालमा व्यतित गरेकि नताशाकालागी हिमाल, पाखा पधेरो नेपालका लागी विरानो लाग्दैन । उनलाई नेपाली भाषा बोल्न र नेपाली संस्कृतीमा हुर्कन उनलाई बिरानो लाग्दैन ।

ठिक विपरित मोनिका हेराण्डकालागी नताशा भन्दा नेपाल नौलो हो । जीवनका ३३ सौं वसन्त पार गरेपछि पहिलो पटक नेपाल आई पुगेकि मोनिकाकालागी भाषा संस्कृती रहनसहन सबै फरक । म्यारिल्यण्डमा बसोबास गर्दै आएकि मोनिकाकालागी नेपाल भन्ने देश एउटा शब्दकोषमा सिमित थिया । ज्यादैन भन्दा भन्दै पनि नताशाले उनलाई नेपाल आफैमा प्यारो लाग्दै गयो अनि प्यारो नेपाल उनको भ्रमणको पहिलो नम्वरमा दर्ज भयो ।

हो, २०७२ वैशाख १२ गते नेपालमा आएको विशानकारी भुक्म्पपछि नताशा र मोनिका संगसंगै जोडिए । नताशालाई २० वर्षे पुरानो नेपालको मायाले मोनिकालाई पनि डोर्यो । २० वर्षअघि विश्व विद्यालयको अध्यननको सिलसिलामा सन १९९५ मा पहिलो पटक नेपाल आएकि थिईन नताशा । त्यो बेला अधिक समय ललितपुरका शाक्यहरुसंग बसेर मुर्तिकला सिकेकि नताशा जब पहिलो पटक पश्चिम नेपालको लमजुंगस्थित दुराडांडा पुगिन अनि उनलाई नेपाली संस्कृती र परम्पराले आफुसंग तान्यो उनि नेपालप्रति आक्रषित भईन । दुराडाडामा शिवराज पौडेलको घरमा तीनसाता बिताएकि नताशाकालागी नेपाल चिनाउने खास माध्यम बन्यो । दुराडाडाको संस्कृती र त्यहांका वासिन्दाको अत्यधिक माया र सद्भावलाई नताशालाई त्यतिबेला विथल्यो जतिबेला नेपालमा निनाशकारी भुकम्पले हल्लायो । सारा संसार नेपालका भुकम्प पिडितकालागी हातहरु फैलाउदैथियो नताशाका हातपनि संगै अघि बढे र उनको सपनालाई सकार पार्ने काममा खटिए तिनै दुराडाडाका शिवराज पौडेलका नाती विवेक पण्डितका हात पनि ।

दक्षिण भारतको एउटा विश्वविद्यालयमा पढ्दै गरेका विवेकसंगको नेपालमा गएको भुकम्पपछिको पहिलो सम्पर्क र तिनै विवेकको योजनामा अहिले लमजुंगकै राईनाशकोटमा पुर्ननिर्मा हुदै छ पर्यटकिय गाउ ।

सन २०१६ जुनको अन्तिममा संयुक्त राज्य अमेरिकाको जर्जियास्थित एटलान्टा शहरमा नेपाली समुदायको पुरानो सामाजिक संस्था एसोसिएसन अफ नेप्लीज ईन अमेरिकाज एएनए को ३३ औ वार्षिक साधाहरण सभामा अतिथिका रुपमा सहभागि हुने अवसर प्राप्त भयो । संस्थाका अध्यक्ष दाई रोजर अधिकारीको आग्रहमा व्वस्थापिका संसदको विकास समिति सदश्य दाई रविन्द्र अधिकारीको अगुवाईमा संसल सदश्य गगन थापा, कान्तिपुर टेलिभिजनका आदरणिय दाई भुषण दाहाल र सिनेकर्मी नगमा श्रेष्ठ एटलान्टा पुगेका थियो । कार्यक्रमकै दौरानमा भोकले तिर्खाएकि नताशा खानेकुरा खोृज्दै जांदा सोहि कार्यक्रममा सहभागी ताप्लेजुंगका खेम भट्टराइको सम्पर्कमा पुगिन । खेम भाईले नताशालाई होटलमा पुर्याएर खाना खुवाए । खाना खाएर कार्यक्रम स्थलमा पुग्ने बेला हतारिदै खेमले भने उ अमेरिकन नागरिक उसले नेपाली समुदायमा भुकम्पपछि आफ्नै प्रयासमा ठूलो काम गरेकि रहेछ यसलाई मिडियामा ल्याउनु पर्यो । अनि भयो नताशा र मेरो आमने समने ।

कारण थियो अमेरिकामा कार्यरत नेपालको एक प्रमुख राजनितिक दलको भगेनि संस्थाले हजारौ डलर उठाएर आफु खुशी गरेको अनि एउटा अमेरिकि चेली आफ्नो पहलमा नेपालमा सकेसम्म बढी भन्दाबढी राहात पुर्याउन अग्रसर ।

नताशासंग एटलान्टामा भएको भेट न्युयोर्कमा गएर फेरि दोहरियो । तर नताशासंगै जोडिएकि मोनकासंग भने नेपालमा आएर एकै पटक सम्बन्ध जोडियो । शरिरले धाने पनि नधाने पनि घन्टौ हिडेर मोनिका राईनासकोट पुगिन अनि थाहा भयो नतासा किन आफ्नो व्यस्त समयलाई पर्वाह नगरि राईनासकोटलाई सुम्पिदैछिन भनेर । भारि ज्यानलाई लिएर राइृनासकोट हिडेकि मोनिकालाई लम्जुंग सदरमुकामबाट पैदालयात्रा गरेर राईनासकोट पुग्न धौ धौ पर्यो । संगै रहेका  सर्वोदय सेवाश्रमका अध्यक्ष कृष्ण ओलिया सरको निर्देशन अनुसार उकालो हिडेका हामीलाई राईनासकोट पुग्न आढे आठ घन्टा लाग्यो अरुलाइृ मात्रै चार घन्टा लाग्थ्यो ।वर्षअघि नताशालाई राइृनासकोट पुग्न पनि त्यतिकै समय लागेको थियो तर यस पटक उनि सबै भन्दा अग्र भागमा हिडेकि थिइन । भरियालाई समेत पछि पारेर उनि अग्र भागमा हिड्न पाउन उनि गर्व गर्थिन । किन भने अघिल्लो पटकको हिटाृमा उनको पनि भारि शरिर थियो  यो पटक उनले दश किलो भन्दाबढी घटाएकि थिईन ।

राईनासकोटमा नतासा , मोनिकाले भुकम्प पिडितहरुकालागी १७ वटा अत्याधुनिक त्यो पनि पुरै पर्यटकिय घरहरु निर्माण गर्दै थिए । एक वर्षअघि शुरु भएपनि नाकावन्दि लगायतका कारणले निर्माणमा ढिलाई हुला खिन्न बनेका उनिहरु आफुले निर्माण गर्दै गरेको गाउको पुर्ननिर्माण हेर्न सकि नसकि उकालो उक्लिदै थिए । अन्नपूर्ण पोष्ट दैनिकका लम्जुंग सम्वाददाता दिपक अधिकारी र कान्तिपुर टेलिभिजनका ऋषि अधिकारी पनि साथमै थिए ।

कुरो घर बनाउनु र वस्ति बसाउनुमा मात्रै सिमित छैन छ त केवल यहां नैतिक्ताको । अमेरिकामा एउटा विश्वासिलो संस्था जुन संस्थामा सयौं जना सदश्य छन । सो संस्थाले भुकम्प पिडितकालागी भनेर उठाएको ५० हजार भन्दा धेरै पैंसाको हिसाव वेवारिसे बनाएको छ । जुन संस्था नेपाली कांग्रेस निकट भएकोमा आफुलाई गर्व गर्छ । तर त्यहि देशका  दुई नागरिक आफ्नो छाक टारेर नेपाली जनताको दुखमा मलहम पट्टि लगाउछन त्यो पनि सकि नसकि आफै गाउ पुगेर आफुले शुरु गरेको कामको निगरानि गर्दन । कुरो नैतिक्ता र विश्वासको हो । मैले आज त्यहि नैतिक्ता र विस्वासलाई जोड दिदै यो स्तम्भ लेखे । फेरि पनि मौका छ नेपाली कांग्रेस निकट भनिएका महासयहरु हो भुकम्प पिडितका ननाममा जो कोहिले उठाएर खाएको त्यो हजारौ डलरको पारदशीृता देखाउने हो भने तिमिहरुले दुई अमेरिकि चेली नतासा र मोनिकासंग सहकार्य गर्न किन हच्किचिने । यदि साहस छ,, फेरी मौका छ, यदि पचाउन नै खोजेको हो भने तिनै नतासा र मोनिकाहरुले हिसाव खोज्ने बेला आउने र तीनै राईनासकोटका नागरिकहरुले तालि पिट्ने र अगुल्टो हिर्काउन दिन नआउन समयमै चेतना भया ।
 

बिचार

प्रचण्डको उत्तरायण - सुधीर शर्मा

प्रधानमन्त्री प्रचण्डले चीनका राष्ट्रपति सी चिनफिङलाई यसअघि नभेटेका होइनन्, तर अबको तेस्रो भेटका लागि भने उनी निकै आतुर देखिन्छन् । आफ्नो सत्तायात्रा उत्तरार्द्धतिर धकेलिंदै जाँदा उत्तर छिमेकीसँग सम्बन्ध कसरी सुधार्ने भन्ने ‘चिन्ता’ उनमा बढ्दै गएको छ । बेइजिङ पुगेर, राष्ट्रपति सीसँग द्विपक्षीय वार्तालाप गरेर मात्र बोआओ सम्मेलनमा भाग लिन जाने प्रचण्ड–चाहना त्यसैको अभिव्यक्ति हो । तर बेइजिङ–वार्तामा हुन्छ के भन्ने कुराको अन्तिम टुंगोचाहिं लागिसकेको छैन, न त प्रचण्डप्रति टुटेको चिनियाँ विश्वास पूर्ण रूपमा पुनस्स्थापित भइसकेको छ ।

गठबन्धनका ठुल्दाइको आदेशले प्रहरी संगठन व्यावसायिक नेतृत्वबाट वञ्चित

अहिले प्रहरी प्रशासनमा कमान्ड सम्हालेको नेतृत्व छैन, नियतिले कमान्ड संरचनाबाहिरको प्राविधिक जागिरेको कामचलाउ नेतृत्व छ । कमान्ड संरचनामा रोलक्रमको महत्त्व धेरै अर्थपूर्ण हुन्छ । यो पार्टीगत वा सत्तारूढ कुनै नेताको प्राथमिकताको कुरा होइन । त्यो कथं मिचिँदा मिचिनेले पनि चित्त बुझ्दो आधार पाउने ठाउँ हुनुपर्छ । गठबन्धनका ठुल्दाइको आदेशले प्रहरी संगठन अहिले व्यावसायिक नेतृत्वबाट वञ्चित छ । यसले प्रहरीको संस्थागत कमान्ड संरचनामा कस्तो मनोविज्ञान बनेको होला रु कुन नेतालाई के कस्तो सेवा सत्कार पुर्‍याए प्रहरी प्रमुख बन्ने योग्यता पुग्छ भन्ने चाकरीभावले प्रहरी मात्र होइन, राज्यका तमाम संयन्त्र ग्रस्त छन् । आफ्नो नियुक्तिदेखि सरुवाबढुवा सबै कुरामा हावी हुने गरेका पार्टी र नेताप्रतिको ऐन मौकामा बफादारी देखाउने चुरीफुरी पनि यस्तो घातक प्रहारको कारक हुँदैन भनेर भन्न सकिन्न ।

महत्वपूर्ण वेबसाइट

Top